Onderweg met: de TaylorMade SLDR driver

Onderweg met: de TaylorMade SLDR driver

De trend in drivers is harder, hoger, verder en zo veel mogelijk instelbaarheid. Maar waarom? Gisterenmiddag gingen we op pad met de nieuwe TaylorMade SLDR driver. Top of over the top?

Wat is wijsheid?
Veel mensen zetten vraagtekens bij de ontwikkelingen in de golfbranche als je het hebt over golfclubs. Al die innovaties van de topfabrikanten hebben er toe geleid dat bij ieder nieuw geïntroduceerd model de specificaties wéer beter zijn. Is dat wel zo? En waar stopt dat? En zijn we nu dan zo veel beter aan het golfen dat 10 of 20 jaar geleden met al die progressie? Het nieuwste voorbeeld van toeters en bellen van dit moment is de TaylorMade SLDR driver die we eens flink aan de tand willen voelen.

DesignTaylorMade SLDR driver review
Vinden we hem mooi? Ach... mooi is een kwestie van smaak. De Slider (daar staat die SLDR voor) is een apart uitziende, onderscheidende driver. In onze beleving is ie wel wat opzichtig maar er zijn veel golfers die dat wel interessant vinden. De grote, glimmende kroon met de schuif bovenop valt wél op maar om dat nou mooi te noemen, is wat overdreven... Het peervormige clubhead is eigenlijk wel redelijk conventioneel. Zo zien we er meer. De verrassing moet dus zitten in het binnenwerk. We gaan het beleven.

Naar de drivingrange
Omdat een rondje golf maar 18 drives kent, kozen we de driving range voor de ultieme test, en wel die van de IJsselweide (Gouda). Daar hoef je niet te bukken op je bal op te teëen, dat gaat automatisch :-). We halen zo'n 150 ballen dus we zijn wel even bezig. De eerste bal komt te voorschijn en we laten de automaat hem lekker hoog op de tee liggen. Mijn vriendelijke golfmaat Edward en ik kijken elkaar aan. Wie begint? Allebei roepen we tegelijk "ik?". Grappig, we zijn blijkbaar toch erg benieuwd. En ook of er verschil te merken is met de R1 eerder dit jaar hier hebben getest. Toen waren we zeker onder de indruk.

En toen was het feest
Ik (Willem) wint de tos, trek de headcover van de opzichte driver en ga er helemaal goed voor staan. Ik adresseer en de eerste swing is direct vol raak, zeg. Pfoe! De bal klimt en klimt en klimt en de netten achter de drivingrange bewegen. Dat is ruim 250 meter dus de bal had zonder net bijna 275 meter weg gevlogen. Helemaal niet gek. Dit noemen we nou een penetrerende balvlucht (echt waar, hoor). Wát een geluid ook. Ik kijk mijn maat aan en we kunnen de glimlach niet ondedrukken. "Tering" is het enige wat hij uit kan brengen (inderdaad, hij is een Hagenees). Het balcontact bij impact is echt stevig en voelt érg lekker. Wij zijn wel wat gewend (eigen driver is een Titleist 913D2) maar dit is wel echt goed. De standaaard shaft is licht. Dat merk je aan het feit dat de driver dan echt topzwaar aanvoelt en da is heerlijk.
De volgende paar ballen vallen wat tegen maar zodra je niet té veel je best doet om abnormaal veel clubsnelheid te maken, dan schiet de bal niet al te hoog heel ver rechtdoor. Iedere bal daarna raakt de netten achter in de drivingrange en de andere mensen om ons heen hebben inmiddels in de gaten dat er iets bijzonders aan de hand is. Het geluid van de driver is ook zo hard dat die aandacht niet onvoorspelbaar was. We gaan eeens even wat schuiven met die instellingen om te kijken of de invled daarvan groot is. Een paar centimeters naar links, een paar centimeter naar rechts. We merken het goed omdat iedere bal hetzelfde wordt geraakt. Zoals met alle instelbare drivers is verstellen alleen zinvol als je de meeste ballen toch op dezelfde manier weet te raken. Zo gepiept trouwens, die instelling even aanpassen. Anders weet je niet meer wat er gebeurt.
Edward slaat de eerste bal rechts over het net, uit de range. Slecht geraakt maar toch opvallend hoe hoog en ver de verkeerd geraakte bal vliegt. We lachen... De ballen daarna zijn een stuk beter en af en toe ook tegen het achternet (prima voor een tobbert met HCP 29 :-). Mikken op de auto die op ongeveer 150 meter op het rangeveld staat, heeft zijn voorkeur. Machtig ding, die SLDR driver.

ConclusieSLDR
We zijn het er wel over eens. Dit stuk nieuw gereedschap van TaylorMade is wel een heel agressief ding die veel herrie maakt maar de bal dan ook enorm agressief lanceert. Opvallend is dat met heel weinig swingsnelheid te toch heel ver slaat. Wat een feest is dit. Instellen gaat eenvoudig en de balvlucht wijzigd al als je maar een kleine aanpassing maakt. Voelt erg gecontroleerd. Of ie nou beter is dan de TaylorMade R1 driver, is lastig te bepalen. Die trok ook veel aandacht op de drivingrange want daarmee sloegen we ook constant tegen de hekken. Al ziet ie er misschien wat opzichtig uit, het is weer de moeite waard geweest. Veel plezier en zijn er vragen of opmerkingen, horen we dat graag.


Reacties

  1. Willem van Schaik, GolfDriver.nl Willem van Schaik, GolfDriver.nl

    Nou, heer Diepeveen, daar kunnen we toch lastig antwoord op geven. De slagen, het gevoel en het geluid liggen dicht bij elkaar. De R1 is nóg meer instelbaar dan de SLDR maar is wel wat onoverzichtelijker / lastiger in zijn instelbaarheid. Persoonlijk zou ik kiezen voor de SLDR omdat iedere extra meter lengte welkom is. TaylorMade claimt dat de SLDR het verst ooit slaat.

  2. Dhr. A. Diepeveen Dhr. A. Diepeveen

    Vermakelijk om te lezen, complimenten! Wat er mijns inziens niet helemaal uitkomt is of de SLDR driver nu wel of niet beter is dan de R1 van Taylormade. Ik twijfel namelijk tussen beide om aan te schaffen...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden